Czy kobiety są lepsze w piłce ręcznej?

Od kilku lat reprezentacja Polski kobiet i mężczyzn ze zmiennym szczęściem rywalizuje na arenie międzynarodowej zarówno w rozgrywkach klubowych jak i międzynarodowych. Rekordzistą pod względem występów w męskiej reprezentacji jest Sławomir Szmal, który zanotował w biało-czerwonej reprezentacji dwieście dziewięćdziesiąt osiem występów , natomiast w reprezentacji kobiet rekord należy do lewoskrzydłowej grającej na co dzień w barwach MKS Zagłębia Lubin, Kingi Grzyb, w liczbie dwustu sześćdziesięciu sześciu występów. Z kolei najwięcej bramek w biało-czerwonych barwach na arenie międzynarodowej zanotowała Karolina Kudłacz- Gloc zdobywając dziewięćset sześćdziesiąt dwie bramki, druga w zestawieniu była Grzyb, z liczbą siedmiuset dwudziestu ośmiu bramek, a podium zamyka Mirella Mierzejewska, która zdobyła sześćset dziewięćdziesięciu czterech goli.

Do największych sukcesów żeńskiej reprezentacji narodowej, należy czwarte miejsce na mistrzostwach świata w Serbii w 2013 roku, kiedy to w półfinale przegrały w gospodyniami z Serbii 18:24. Podobny wynik osiągnęły także w Danii w 2015 roku, kiedy to w półfinale musiały uznać wyższość reprezentantek Rumunii 22:31. Tak dobry wynik dawał nadzieję na sukces na turnieju o mistrzostwo świata w Niemczech w 2017 roku, lecz nie udało im się nawet wyjść z grupy, w której mierzyły się z reprezentacją Szwecji, Norwegii, Argentyny, Węgier i Czech, gdzie zajęły ostatecznie piąte miejsce, z powodu porażki z Czechami 25:29 i ostatecznie zostały sklasyfikowane na turnieju na siedemnastym miejscu, dzięki wygranej z Brazylią 29:27. Nowym mistrzem Polski żeńskiej PGNIG Superligi kobiet są piłkarki MKS Zagłębia Lubin, po raz pierwszy od 10 lat przerwały hegemonię MKS Perły Lublin i Vistal SPR Gdynia. 

Dla kontrastu męska reprezentacja w ostatnim czasie nie zanotowała żadnych większych sukcesów, ich największym osiągnieciem jest srebrny medal na mistrzostwach świata w 2007 roku, oraz brązowe medale w mundialu w roku 2009 oraz 2015. Najwięcej goli na mistrzostwach świata strzelił dla męskiej reprezentacji Tomasz Tłuczyński, zdobywając sto trzydzieści pięć bramek, tym samym wyprzedza Mariusza Jurasika , który zanotował sto osiemnaście bramek. W ostatnim czasie większe sukcesy odnosi klubowa piłka ręczna, szczególnie VIVE Kielce, które w ostatnim czasie triumfowało w klubowych rozgrywkach Ligi Mistrzów. Mimo to o sile klubowego szczypiorniaka decydują w głównej mierze obcokrajowcy, dla których rozgrywki PGNIG Superligi, są przystankiem w dalszej międzynarodowej karierze.

Konkludując, trudno jednoznacznie wskazać czy kobiety są lepsze w piłce ręcznej od mężczyzn. Lata świetności tej dyscypliny już dawno w Polsce minęły, obecnie najpopularniejszymi sportami są piłka nożna i piłka siatkowa, gdzie największe sukcesy na arenie międzynarodowej odnoszą przede wszystkim mężczyzni. Szczypiorniak przestał być też już tak chętni oglądany jak kiedyś, głównie z racji na fakt że najlepsi zawodnicy grają w klubach zagranicznych, których mecze nie są pokazywane w rodzimej telewizji.

Historia powstania piłki ręcznej

Piłka ręczna to bardzo popularny sport uprawiany na całym świecie zarówno przez kobiety jak i przez mężczyzn. Niewiele osób zna jednak historię tej popularnej dyscypliny sportowej, a jest ona niezwykle ciekawa. Jej początki sięgają bowiem niemal starożytnej Grecji. Gra ta nosiła ówcześnie nazwy: Urania oraz Episkyros. Z dostępnych źródeł wiadomo nawet, iż powstał posąg odzwierciedlający grę, datowany na VI w. p.n.e. Polegała ona na przeniesieniu piłki ułożonej na kamiennej linii, zwanej skyros, poza końcową linię boiska po stronie przeciwnej drużyny. Można to było zrobić tylko za pomocą rąk. Istnieją również źródła mówiące o podobnej dyscyplinie uprawianej w starożytnym Rzymie, którą nazywano harpastum.

Średniowiecze również odznaczało się obecnością gier zespołowych, podobnych do aktualnie ukształtowanej piłki ręcznej. Czas w ten sposób spędzały społeczeństwa głównie Francji oraz Niemiec, gdzie zyskała ona miano rozgrywki o nazwie fangballspiel. Rozrywka ta dotarła nawet do rdzennych mieszkańców Grenlandii – Iniutów. Rolę piłki pełnił w owym czasie pęcherz lub skóra wypchana mchem. Do dnia dzisiejszego piła ręczna na Grenlandii jest bardzo powszechna. Wyspa posiada nawet swoją własną reprezentację.

Formowanie piłki ręcznej, którą znamy obecnie nastąpiło w u schyłku XIX wieku w krajach północnej Europy, głównie tych skandynawskich, takich jak Szwecja, Dania, Norwegia oraz Niemcy. Jako pierwsza osoba w historii zasady spisał Duńczyk Holger Nielsen. Sporządził je w 1898 roku, a opublikował zaś w 1906 roku. Obejmowały, m.in. zakaz biegania z piłką, przetrzymanie trwające 3 sekundy czy to, że podania i rzuty były dozwolone tylko za pomocą rąk. Na początku XX wieku piłka ręczna była tak bardzo popularna w Danii, iż w 1904 roku zdecydowano się założyć Duński Związek Piłki Ręcznej.

Swój udział w powstaniu aktualnie znanej dyscypliny mieli również Niemcy. W 1917 roku Max Heiner opublikował kolejny zbiór zasad dotyczących tego sportu. Postawił on tezę przekonywującą, iż piłka ręczna to sport typowo “kobiecy”, stanowiący swego rodzaju kontrast dla popularnej ówcześnie piłki nożnej, która uważana była za sport “męski”. Z biegiem lat, na szczęcie, obalono ten mit i już dzisiaj wiadomo, że zarówno piłka nożna oraz ręczna wymagają dużej sprawności nie tylko psychicznej, ale i fizycznej, którymi mogą wykazać się obie płcie. Datę związaną z Maxem Heinerem, czyli 29 października 1917, uznaje się dziś oficjalnie za narodziny piłki ręcznej.

Pierwszy mecz pomiędzy dwoma różnymi państwami rozegrano 13 września 1925 roku w niemieckim mieście Halle. Niemcy rywalizowały wtedy z Austrią. W kraju tym odbyły się również pierwsze mistrzostwa świata drużyn męskich w 1938 roku. Mistrzostwa kobiet rozgrywane są natomiast od 1956 roku. W całej historii współczesnej piłki ręcznej tylko raz zawody odbyły się na stadionie otwartym. Stało się to na życzenie samego Adolfa Hitlera w 1936 roku.

W Polsce piłka ręczna została rozpowszechniona w 1917 roku przez oficerów I i III brygady Legionów Polskich, którzy internowani byli w Szczypiornie koło Kalisza. Od nazwy tej właśnie miejscowości dyscyplinę nazywa się potocznie “szczypiorniakiem”. Podobno nauczyli się oni zasad gry od niemieckich wartowników, jednak wersja ta istnieje tylko w miejskich legendach, jest nigdzie niepotwierdzona zapisem. Pierwotnym rokiem narodzin tego sportu uznaje się jednak rok 1918. Dziesięć lat poźniej powstał pierwszy Związek Piłki Ręcznej w Polsce.

Aktualnie od 1946 roku funkcje nadzoru nad rozwojem pełni International Handball Federation, a na Igrzyskach Olimpijskich ponownie występuje od 1972 roku (kobiety startuje od 1976).

Które mięśnie bardziej są zaangażowane w piłce nożnejm a które w ręcznej?

Piłka ręczna jest szczególną dyscypliną, w której zaangażowane jest całe ciało zawodnika uprawiającego ten sport. Różni się tym samym od pozostałych gier zespołowych, które wykorzystują najczęściej określone partie mięśniowe, nie mając wpływu na pozostałe tkanki ciała. Porównując piłkę ręczną do najpopularniejszej dyscypliny sportowej na świecie można łatwo dojść do wniosków, które mięśnie są bardziej zaangażowane w piłce ręcznej, a które w piłce nożnej.

Każdy z mięśni znajdujących się w ciele człowieka posiada określoną funkcję, dlatego zrozumienie tego które grupy mięśniowe powinny być szczególnie rozbudowane u sportowca określonej dyscypliny, wymaga zapoznania się z anatomią funkcjonalną człowieka.

Aktywność mięśniowa w piłce nożnej
W futbolu główną częścią ciała, która bierze udział w grze, są kończyny dolne zawodnika. Uczestnicy meczu piłki nożnej wykonują większość aktywności boiskowych używając grup mięśniowych zlokalizowanych w nogach. Tak jak w każdym sporcie biegowym, u zawodnika piłki nożnej niezbędna jest obecność silnych zginaczy grzbietowych i podeszwowych stopy, które odpowiadają za ruch odbicia. Z tych grup mięśniowych wyróżnia się szczególnie mięsień trójgłowy łydki (zginacz podeszwowy) oraz mięsień piszczelowy przedni (zginacz grzbietowy).

Za ruch kopania piłki odpowiedzialne są szczególnie zginacze stawu biodrowego i prostowniki stawu kolanowego. Do pierwszej grupy mięśni zaliczany jest mięsień biodrowo-lędźwiowy. Mięsień ten jest silnym zginaczem stawu biodrowego, lecz aby wykonać kopnięcie piłki niezbędny jest wyprost kolana. Funkcję tę spełnia natomiast mięsień czworogłowy, w którego skład wchodzi również prosty uda. Ruch kopnięcia piłki wymaga wcześniejszego zgięcia kolana i wyprostu w stawie biodrowym. Za pierwszą z tych funkcji odpowiedzialne są głównie mięśnie dwugłowe uda, natomiast za drugą – mięsień pośladkowy wielki.

U piłkarza nożnego, zdecydowanie mniej niż w przypadku mięśni kończyn dolnych, zaangażowane w pracę są stabilizatory głębokie tułowia, czyli mięśnie poprzeczne i proste brzucha oraz prostownik grzbietu. Aktywność kończyn górnych jest znikoma, a jedyną sytuacją podczas meczu futbolowego kiedy zawodnicy wykorzystują siłę mięśni rąk jest wyrzut z autu.

Które mięśnie są zaangażowane w piłce ręcznej?
Sytuacja z kończynami dolnymi i mięśniami aktywnymi podczas grę w piłę ręczną jest bardzo podobna, jak w przypadku piłkarzy nożnych. Częste wyskoki skutkują silną aktywnością zginaczy grzbietowych i podeszwowych stopy oraz czworogłowych uda. Z częstymi wyskokami związane są również lądowania jednonóż i obunóż, które u piłkarzy ręcznych angażują głównie ekscentryczną pracę mięśni dwugłowych uda i pośladkowych. Mięśnie te pełnią funkcję hamującą, przed nagłym zgięciem podczas ponownego kontaktu z podłożem.

U piłkarzy ręcznych mięśnie stabilizujące tułów i klatkę piersiową, pełnią istotną funkcję podczas aktywności sportowej. Mowa tu o mięśniach brzucha oraz o mięśniu piersiowym większym i mniejszym. Równie intensywnie angażowane są mięśnie kończyn górnych, które odpowiedzialne są za rzut zawodnika. W piłce ręcznej szczególne znaczenie ma prawidłowa siła mięśni nadgrzebieniowych, dwugłowych i trójgłowych ramienia oraz zginaczy i prostowników nadgarstka.

Jakie są różnice w pracy mięśniowej, pomiędzy piłkarzem ręcznym a nożnym?
Analizując pracę kończyn dolnych można zauważyć wiele podobieństw między zawodnikami obu dyscyplin, ponieważ są to sporty biegowe intensywnie angażujące określone grupy mięśniowe nóg. Największe różnice są zauważalne w mięśniach tułowia i kończyn górnych. Piłkarze ręczni ze względu na częste wykonywanie rzutów potrzebują silnej stabilizacji mięśni górnego tułowia, natomiast u piłkarzy ręcznych ta stabilizacja jest na niższym poziomie i dominuje w dolnej partii brzucha.

Praca mięśni kończyn górnych różni natomiast znacząco obie dyscypliny, co jest oczywiście spowodowane wykonywaniem rzutów w piłce ręcznej, a brakiem podobnie intensywnych wzorców ruchowych u piłkarzy nożnych.

Najbardziej znani zagraniczni zawodnicy piłki ręcznej

Piłka ręczna jest jedną z najpopularniejszych gier zespołowych na świecie. Od blisko 50 lat znajduje się w gronie dyscyplin olimpijskich, wzbudzając mnóstwo emocji u fanów na całym świecie. W historii tego sportu zapisało się wiele wspaniałych sportowców. Kim są najbardziej znani zagraniczni zawodnicy piłki ręcznej?

Niklas Landin
Niklas Landin jest duńskim piłkarzem ręcznym występującym na pozycji bramkarza. Ten mierzący 2 metry zawodnik swoją karierę rozpoczynał w klubie GOG Svendborg. Po czterech latach gry w macierzystym zespole przeniósł się do Bjerringbro-Silkeborga, a następnie niemieckiego Rhein-Neckar Löwen. Od 2015 roku występuje w barwach jednego z najbardziej utytułowanych klubów na świecie – THW Kiel. Niklas Landin od 2008 roku reprezentuje barwy narodowe Danii, z którą zdobył już dwukrotnie Mistrzostwo świata, złoty medal Igrzysk olimpijskich oraz Mistrzostwo Europy. Został wybierany najlepszym bramkarzem Mundialu w roku 2013 i 2019, a także najlepszym bramkarzem Igrzysk Olimpijskich i Mistrzostw Europy (odpowiednio w 2016 i 2014 roku).

Domagoj Duvnjak
Ten chorwacki piłkarz grający na pozycji rozgrywającego, przez większość czasu swojej kariery zawodowej był związany z dwoma słynnymi niemieckimi klubami – HSV Hamburg i THW Kiel. Jest dwukrotnym zdobywcą Ligi Mistrzów, dwukrotnym mistrzem oraz czterokrotnym wicemistrzem Niemiec. Od lat stanowi jeden z filarów drużyny narodowej Chorwacji. Przez specjalistów określany jest jako jeden z najbardziej błyskotliwych i nietuzinkowych zawodników w historii piłki ręcznej, którego styl od lat elektryzuje kibiców na całym świecie.

Mikkel Hansen
Mikkel Hansen to kolejny reprezentant Danii, który zaliczany jest do grona najlepszych aktywnych piłkarzy ręcznych. W swojej karierze występował w najbardziej utytułowanych klubach Europy, takich jak FC Barcelona i Paris Saint-Germain. Jest złotym medalistą Igrzysk olimpijskich z 2016 roku, dwukrotnym zdobywcą Mistrzostwa świata oraz Mistrzem Europy. Mikkel Hansen słynie z silnego i precyzyjnego rzutu, który niejednokrotnie decydował o końcowym wyniku w decydujących momentach meczów.

Ludovic Fabregas
Ten obecnie najlepszy obrotowy świata przez większość swojej kariery był związany z dwoma klubami, francuskim Montpellier i FC Barceloną, a w drużynie ze stolicy Katalonii występuje do dziś. Ludovic Fabregas jest Mistrzem świata z 2017 roku i brązowym medalistą z 2019 roku. Warunki fizyczne i siła Francuza sprawia, że jest on jednym z najtrudniejszych do upilnowania zawodników w okolicy pola bramkowego przeciwników.

Nikola Karabatić
Nikola Karabatić to jeden z najbardziej utytułowanych zawodników w historii dyscypliny. Najczęściej występuje na pozycji rozgrywającego. W swojej karierze reprezentował barwy takich klubów jak Paris Saint-Germain, FC Barcelona, Montpellier oraz THW Kiel. Nikola Karabatić jest autorem ponad 1000 bramek w barwach reprezentacji Francji, a z kadrą narodową zdobył większość możliwych do zdobycia trofeów. Przez wielu jest uważany za jednego z najwybitniejszych piłkarzy ręcznych w historii.

Najlepsze kluby polskiej piłki ręcznej mężczyzn

Wśród najlepszych polskich klubów piłki ręcznej mężczyzn, można wyróżnić przede wszystkim drużynę Vive Kielce, która siedemnastokrotnie sięgała po tytuł mistrza Polski. Ponadto, ten zespół szesnastokrotnie triumfował w rozgrywkach o Puchar Polski, a jej największym sukcesem na arenie międzynarodowej było zwycięstwo w rozgrywkach europejskich Ligi Mistrzów mężczyzn w sezonie 2015/2016. W pokonanym polu w tamtym sezonie zostawili w fazie grupowej między innymi niemieckie Rhein- Neckar Loewen, francuskie Montpelier Handball oraz macedońskie Wardar Skopje. Następnie, w 1/8 finału białoruskie HC Meszkow Brześć 65:58, potem w ćwierćfinale niemieckie SG Flensburg- Handewitt 57:56, a później w półfinale francuskie Paris Saint Germain 28:26, ostatecznie w wielkim finale zwyciężyli nad węgierskim Telekom Veszprem 39:38. Najlepszym zawodnikiem tamtej ekipy został bezapelacyjnie lewy rozgrywający Michał Jurecki, który zdobył na tym turnieju 97 bramek.

Po tym wielkim sukcesie, drużyna z Kielc została automatycznie zakwalifikowana do IHF Super Globe, gdzie po raz kolejny dokonała niemałego osiągnięcia, zdobywając trzecie miejsce na tym turnieju, ustępując jedynie wspomnianemu francuskiemu PSG, oraz niemieckiemu Fuchse Berlin, wygrywając w meczu o brąz z katarskim Al-Sadd SC. Ostatni wielki sukces w europejskich pucharach zawodnicy VIVE odnieśli w 2019 roku. Cały turniej wygrał Wardar Skopje pokonując w meczu finałowym Telekom Veszprem 27:24, a kieleccy zawodnicy zajęli czwarte miejsce, przegrywając w decydującym spotkaniu o brązowy medal z hiszpańską drużyną, FC Barcelona 35:40. W tamtym spotkaniu najwięcej bramek po kieleckiej stronie rzucił prawoskrzydłowy reprezentant Polski, Arkadiusz Moryto, natomiast najlepszym strzelcem całych rozgrywek został również zawodnik polskiego zespołu, Hiszpan pochodzenia rosyjsko-kirgiskiego, Alex Dujszebajew, który rzucił 99 bramek. Do jedenastki rozgrywek z kieleckiego zespołu wybrano z kolei hiszpańskiego obrotowego, Juana Aguinagalde.

Drugim najbardziej utytułowanym zespołem piłki ręcznej w Polsce jest Orlen Wisła Płock, siedmiokrotny mistrz Polski oraz dziesięciokrotny zdobywca Pucharu Polski, a także siedmiokrotny uczestnik Ligi Mistrzów. W przeciwieństwie do kieleckiego zespołu, drużyna z Płocka nie odnosi tak spektakularnych sukcesów na arenie międzynarodowej, gdzie do największych osiągnięć można zaliczyć awans do najlepszej szesnastki LM, w latach 2012, 2014-2016 i 2019-2020. Ostatnie mistrzostwo Polski zawodnicy z Mazowsza zdobyli w 2011 roku, a następnie przez dziewięć lat z rzędu zdobywali tytuł wicemistrzów Polski. W obecnym sezonie również zapowiada się na ten sam rozwój wypadków, gdyż mają sześć punktów straty do VIVE i pięć punktów przewagi nad trzecią w tabeli drużyną Azoty- Puławy. Do największych gwiazd tego zespołu można zaliczyć trzech reprezentantów Polski: bramkarza Adama Morawskiego, skrzydłowego Michała Daszka, oraz skrzydłowego Przemysława Krajewskiego. Trenerem od 2018 roku jest Hiszpan, Xavier Sabate.

Najpopularniejsi polscy zawodnicy

Piłka ręczna jest po piłce nożnej i siatkówce trzecim pod względem popularności letnim sportem drużynowym w naszym kraju, gdzie jej liczba sympatyków stale rośnie. Największe sukcesy reprezentacja Polski w tej dyscyplinie odnosiła przede wszystkim w latach 2007-2013. Wtedy to drużyna pod wodzą Bogdana Wenty odnosiła największe sukcesy i do jej najbardziej popularnych i zarazem wyróżniających się zawodników w meczach międzypaństwowych należeli między innymi: bramkarz Sławomir Szmal, skrzydłowy Mariusz Jurasik, rozgrywający Karol Bielecki, Krzysztof Lijewski oraz Michał Jurecki, oraz obrotowy Bartosz Jurecki i Artur Siódmiak. Godny podkreślenia jest fakt, że duża część tamtej reprezentacji grała w klubach niemieckich, co znacząco podkreślało kolektyw i wartość tamtej kadry, co przekładało się na jej dobre wyniki na arenie międzynarodowej. Rekordzistą pod względem występów w biało-czerwonej reprezentacji z liczbą dwustu dziewięćdziesięciu ośmiu rozegranych spotkań jest wcześniej wspomniany legendarny bramkarz, Sławomir Szmal.

Obecnie, o sile polskiej piłki ręcznej decydują w głównej mierze zespoły klubowe, przede wszystkim triumfator Ligi Mistrzów piłki ręcznej mężczyzn w sezonie 2015/16, VIVE Kielce, oraz wielokrotny mistrz i wicemistrz Polski Orlen Wisła Płock, złożone z obcokrajowców, dla których rozgrywki w polskiej lidze są tylko pewnym, najczęściej krótkotrwałym przystankiem w dalszej karierze, blokując tym szanse na rozwój i podniesienie umiejętności dla młodych zawodników, będących wychowankami danego zespołu, którzy w założeniu mają przynieść konkretne korzyści finansowe i być nie tylko podporą danego zespołu, ale być może w przyszłości także narodowej reprezentacji. Przykładem takiego zawodnika może być choćby Michał Olejniczak z VIVE, który pomimo całkiem niezłych statystyk własnych w tym sezonie, musi ustąpić miejsca w składzie dla tych lepiej opłacanych przez klub zawodników z innych krajów jak Daniel Dujszebajev czy Branko Vujović, którzy są gwiazdami zespołu, ale z pewnością nie zamierzają zagrzać miejsca w Polsce zbyt długo. Wśród Polaków w zespole VIVE najlepsze statystyki mają młodzi reprezentanci Polski, Arkadiusz Moryto, oraz Szymon Sićko. Są też tacy jak Oliwier Kamiński z ORLEN Wisły Płock który w ogóle jeszcze nie zagrał choćby ani minuty w barwach swojego zespołu, gdyż musi ustąpić miejsca w składzie między innymi dla Hiszpana Alvaro Ruiza, który pod względem statystyk jest dopiero jedenasty w klasyfikacji klubowej. Na pierwszych dwóch miejscach znajdują się uznani reprezentanci Polski, Michał Daszek oraz Przemysław Krajewski.

Oprócz wspomnianej czwórki o sile kadry narodowej dowodzonej przez Patryka Rombela decydują głównie polscy zawodnicy ligowi, a także rozsiani po wielu krajach Europy południowej i zachodniej. Począwszy od bramkarza grającego na Węgrzech, Piotra Wyszomirskiego, poprzez obrotowego z Macedonii, Patryka Walczaka oraz obrotowego grającego na co dzień w Niemczech, Macieja Gębale oraz grającego na tej samej pozycji we Francji, Kamila Syprzaka, oraz rozgrywającego z Niemiec, Piotra Chrapkowskiego.

Polska reprezentacja piłki ręcznej – czy stoi na światowym poziomie?

Od kilkunastu lat reprezentacja Polski w piłce ręcznej mężczyzn stoi na wysokim poziomie i odnosi wiele międzynarodowych sukcesów. Oprócz reprezentacji, wiele triumfów na arenie międzynarodowej odnosi także kilka klubowych zespołów z polskiej najwyższej klasy rozgrywkowej, przede wszystkim VIVE Kielce oraz Orlen Wisła Płock. Warto jednak zaznaczyć, że o sile klubów ligowych stanowią w głównej mierze zawodnicy z zagranicy, dla których rozgrywki w polskiej lidze mają być jedynie przystankiem do dalszej kariery. Blokują oni tym samym miejsce w składzie dla młodych Polaków, nie dając im szansy prawidłowego rozwoju w macierzystym klubie.

Wśród największych sukcesów kadry narodowej w głównej mierze można odnotować wicemistrzostwo świata w 2007 roku. Na turnieju rozgrywanym w Niemczech, Polacy szli jak burza, najpierw ogrywając w kwalifikacjach reprezentację Grecji, a następnie w fazie grupowej pokonując gospodarzy, Argentynę oraz Brazylię. Następnie w fazie zasadniczej pokonali Islandię 35:33, Tunezję 40:31 i Słowenię 38:27, przegrywając jedynie z Francją 22:31. W kolejnej fazie, wygrali w ćwierćfinale z reprezentacją Rosji 28:27, a potem w półfinale z Danią 36:33. W wielkim finale ulegli jednak reprezentacji Niemiec 24:29. Do gwiazd tamtej reprezentacji trenowanej przez Bogdana Wentę można zaliczyć przede wszystkim bramkarza Sławomira Szmala, skrzydłowego Mariusza Jurasika, rozgrywającego Krzysztofa Lijewskiego, Karola Bieleckiego i Michała Jureckiego, oraz obrotowego Bartosza Jureckiego i Artura Siódmiaka. Co ciekawe, ponad połowa tamtej reprezentacji grała wtedy na co dzień w kilku bardzo dobrych klubach niemieckich, co znacząco podnosiło jakość całej reprezentacji. To właśnie Sławomir Szmal jest rekordzistą pod względem występów w reprezentacji i ma ich na koncie prawie trzysta.

Zdobyła także trzecie miejsce w 2009 roku, gdzie w półfinale przegrali z gospodarzami Chorwacją 23:29, aby później wygrać w meczu o trzecie miejsce z Danią 31:23. Powtórzyli to osiągnięcie w 2015 roku, gdzie po raz kolejny przegrali w meczu półfinałowym z gospodarzami Katarem 29:31, aby potem wygrać z Chorwacją 29:28. Niestety, od tamtego czasu reprezentacja przestała odnosić tak spektakularne sukcesy, zajmując dopiero siedemnaste miejsce na turnieju w 2017 roku we Francji, oraz trzynaste na tegorocznych mistrzostwach świata rozgrywanych w Egipcie, gdzie zajmując czwarte miejsce w grupie I w fazie zasadniczej, ustępując Hiszpanom w przegranym meczu 26:27, Węgrom 26:30 i remisując z Niemcami 23:23, zostali sklasyfikowani na trzynastym miejscu.

Wśród wyróżniających się zawodników pierwszej reprezentacji prowadzonej przez Patryka Rombela można wymienić przede wszystkim grającego w klubie na Węgrzech bramkarza Piotra Wyszomirskiego, obrotowego grającego na co dzień w barwach francuskiego Paris Saint-Germain, Kamila Syprzaka, lewoskrzydłowego z Orlen Wisły Płock, Przemysława Krajewskiego, prawoskrzydłowego również z Płocka, Michała Daszka, oraz rozgrywającego z niemieckiego Magdeburga, Piotra Chrapkowskiego.

Polskie kluby piłki ręcznej kobiet

Najwyższa klasa rozgrywkowa PGNIG Superliga piłki ręcznej kobiet liczy sobie zaledwie osiem zespołów. Decyzję o utworzeniu ligi podjęto w 1955 roku i począwszy od sezonu 1956/57 rozgrywano mecze w systemie ligowym na zamkniętych halach sportowych. W latach 1953-1963 rozgrywano dziesięć edycji mistrzostw Polski na halach otwartych. Najwięcej mistrzowskich sukcesów w tamtych czasach odnosili Cracovia, Odra Opole i Górnik Świętochłowice. W kolejnych latach to trofeum wygrywało Ruch Chorzów, AZS Wrocław i Piotrcovia Piotrków Trybunalski

Nowym mistrzem Polski w trwającym sezonie 2021/2022 została drużyna MKS Metraco Zagłębie Lubin która z dorobkiem sześćdziesięciu pięciu punktów, pewnie prowadzili w swojej ligowej tabeli. Trenerem jest Bożena Karkut, była utalentowana zawodniczka wielu polskich klubów. Ostatnim razem ta drużyna zdobyła ten tytuł, dokładnie dziesięć lat temu. Jedyną zawodniczką, która była w kadrze tamtego zespołu, toteż pamięta ten sukces jest bramkarka Monika Maliczkiewicz. Przez ostatnie lata drużyna z Dolnego Śląska aż siedmiokrotnie zdobywała tytuł wicemistrzyni Polski, jest również sześciokrotnym zdobywcą Pucharu Polski. Mimo tak licznych sukcesów na arenie krajowej, nigdy nie udało im się osiągnąć korzystnych wyników w europejskich pucharach, pomimo faktu że w tej drużynie znajduje się wiele uznanych zawodniczek z wielu różnych krajów europejskich. W sezonie 2011/12 Zagłębie mierzyło się w turnieju kwalifikacyjnym do europejskiej Ligi Mistrzyń, lecz przegrało z niemieckim Buxtehuder SV 26:27 i wygrało z portugalskim Gil Eanos-Lagos 40:25, jednak nie uzyskały awansu do dalszej fazy rozgrywek. Oprócz Maliczkiewicz w barwach tej drużyny może oglądać wiele uzdolnionych zawodniczek, między innymi na pozycji obrotowej Joannę Drabik, skrzydłową Adriannę Górną i Kingę Grzyb, oraz rozgrywającą Patricio Machado- Matieli oraz Karolinę Kochaniak.

Drugim najbardziej utytułowanym klubem jest MKS Perła Lublin, który dwudziestokrotnie był mistrzem naszego kraju, a także jest jedenastokrotnym zdobywcą Pucharu Polski. W przeciwieństwie do zespołu z Dolnego Śląska odnosił dużo większe sukcesy w Europie, będąc zwycięzcą Pucharu EHF w sezonie 2000/01, pokonując w meczu finałowym chorwacki zespół Podravka Kropivnica. Są również dwukrotnym ćwierćfinalistą Ligi Mistrzyń w sezonie 1999/2000 i 2001/2002. Przez długi czas dzieliły i rządziły w lidze. Obecnie, w barwach tej drużyny występuje wiele utalentowanych zawodniczek, między innymi bramkarka reprezentacji Polski Weronika Gawlik, rozgrywająca Kinga Achruk, skrzydłowa Patrycja Królikowska, oraz obrotowa Joanna Szarawaga. Trenerem zespołu z Lublina jest Kim Rasmussen, były selekcjoner reprezentacji Polski kobiet w latach 2010-2016.

Innymi drużynami, które w ostatnim czasie zdobywały srebrne i/lub brązowe medale mistrzostw Polski kobiet są między innymi: KPR Gminy Kobierzyce, Energa AZS Koszalin, Piotrcovia Piotrków Trybunalski, Sośnica Gliwice, Start Elbląg, Pogoń Szczecin, AZS Gdańsk, oraz Vistal SPR Gdynia.

Gdzie zacząć grać w piłkę ręczną?

Szlifowanie formy i kształtowanie samego siebie jest ważne w każdym sporcie od najmłodszych lat. Często charakter, niezłomność i chęć doskonałości czyniły ze zwykłych chłopców, którzy marzyli o grze na najlepszych stadionach czy halach sportowych. Jednak jaką drogę powinno przejść dziecko, by stać się jednym z najlepszych w piłce ręcznej? Co dla przyszłego zawodnika będzie miało większą korzyść szkoła sportowa czy klub? Gdzie nasza pociecha ma spróbować swoich sił w szczypiorniaku? Za chwilę postaramy się znaleźć odpowiedź na to pytanie, które w istocie wcale nie jest aż takie trudne.

Ludzie są wzrokowcami i zapewne nie jeden z nas oglądając emocjonujące spotkania reprezentacji Polski w piłce ręcznej na Mistrzostwach Europy czy Mistrzostwach Świata marzył, żeby znaleźć się na miejscu Sławomira Szmala, Bartosza Bieleckiego czy Bartłomieja Jaszki. Kiedyś nie było szkół sportowych, a treningi w klubach obywały się dwa, trzy razy w tygodniu, więc swoje umiejętności najlepsi szczypiorniści szlifować sami na podwórku wśród kolegów. Teraz sprawy mają się znacznie lepiej, dzięki profesjonalizacji piłki ręcznej w naszym kraju. Chcąc zacząć uprawiać ten sport lub nakierować dziecko, najlepszym sposobem będzie na początek zwykła lekcja wychowania fizyczne w szkole, w której w ramach zajęć są przewidziane godziny właśnie dla piłki ręcznej. Już tam możemy się przekonać czy nasze dziecko złapie zajawkę na ten sport i będzie chciało zacząć go regularnie uprawiać.

Jeśli tak, to kolejnym krokiem powinno być zapisanie dziecka do pobliskiego klubu, w którym pod okiem już bardziej wyspecjalizowanych trenerów w tej dziedzinie będzie podnosić swoje umiejętności i tam tak naprawdę będzie można ocenić potencjał dziecka, jego zaangażowanie i ostatecznie czy ten sport po wielu godzinach ciężkich treningów wciąż będzie mu sprawiał radość. Jeśli nie to pewnie jego przygoda ze szczypiorniakiem się zakończy, ale na pewno nauczy się systematyczności, punktualności i jego zdrowie i forma fizyczna będą na wyższym poziomie. Jednak, gdy ten zapał i chęć przy nim pozostaną, to kolejnym krokiem powinna być próba dostania się do szkoły sportowej o profilu piłki ręcznej. Jeżeli przejdzie je pomyślnie, to zacznie dzień w dzień żyć piłką ręczną, trenować przynajmniej dwa razy dziennie oraz łączyć rozwój sportowy z rozwojem intelektualnym w szkole.

Najlepsze klubu w Polsce zdecydowały się otworzyć szkoły mistrzostwa sportowego m.in. Orlen Wisła Płock czy Łomża Vive Kielce, które są najlepszymi drużynami w naszym kraju. Dzięki temu szkoły sportowe są powiązane z klubem, więc nie będzie dylematu o pozostaniu w dawnym klubie czy o możliwości przeniesienia się do szkoły sportowej. Chcąc podnosić umiejętności i rywalizować z najlepszymi w kraju jak i poza nim, trzeba zdecydować się na wybór szkoły sportowej połączonej z klubem. Dla zawodników z mniejszych miejscowości może się to równać z mieszkaniem w internacie, który szkoły posiadają tylko dla swoich zawodników. W takim przypadku dojrzewanie przyjdzie jeszcze szybciej, ale nie ma w tym nic złego.

Czy są odpowiednie predyspozycje fizyczne do grania w piłkę ręczną?

Każdy sport rządzi się swoimi prawami i w każdym z nich wymagane są od nas inne predyspozycje i parametry fizyczne. Chcąc grać w koszykówkę czy siatkówkę, na pewno musimy być obdarzeni wzrostem oraz dobrym przygotowaniem górnych partii ciała, które pomogą nam w kontakcie z przeciwnikiem pod koszem. Siatkówka jest grą bezkontaktową, ale to nie zwalnia zawodników od mocnego, fizycznego przygotowania. W piłkę nożną mogą grać niscy, wysocy, ale w tym sporcie wydolność i budowa fizyczna na naprawdę ogromne znaczenie. A jak sprawa ma się w piłce ręcznej? Czy są odpowiednie predyspozycje i parametry fizyczne, które pomogą zawodnikom uprawiać ten sport? Sprawdźmy to!

Piłka ręczna jest uważana za sport dla prawdziwych twardzieli, w którym co chwila dochodzi do mocnego kontaktu z przeciwnikiem. Dlatego trzeba być odpowiednio przygotowanym, aby móc co tydzień grać twardo i rywalizować z najlepszymi. Jak we wszystkich sportach drużynowych każdy ma przydzieloną pozycję na boisku i w piłce ręcznej jest tak samo tylko, że to predyspozycje fizyczne niejako przydzielają twoje miejsce podczas meczu. Może zaczniemy od bramkarza, od którego wymaga się niesamowitej rozciągliwości swojego ciała, a wiadomo, że gdyby miał trochę za dużo kilogramów, to jego gibkość, szybkość byłaby na mniejszym poziomie, co znacznie utrudniałoby mu bronienie rzutów.

Teraz przejdziemy do pozycji, na której każdy kilogram się liczy, czyli na pozycji obrotowego. Dobry obrotowy cechuję się wzrostem, ponieważ często dogrywane są mu wysokie piłki, które musi złapać oraz kilogramami, które muszą mu pomóc w walce z obrońcami. Oczywiście nie mówimy tutaj o żadnej nadwadze, ponieważ na te kilogramy składają się mięśnie i siła zawodnika. Teraz zerknijmy w stronę skrzydłowych, bo oni różnią się zdecydowanie swoimi predyspozycjami fizycznymi od reszty zespołu. Najczęściej skrzydłowy jest niższy, dzięki czemu jest bardziej zwrotny i z większą swobodą może mijać swoich obrońców. Warto dodać, że skrzydłowi są ustawieni szeroko przy końcowych liniach boiska, więc ich niższy wzrost oraz mniejsza tężyzna fizyczna pomaga im w sprawnym poruszaniu się na małej przestrzeni. Podsumowując, szczypiorniści nie mają jednej przypisanej postury fizycznej, która decyduję o tym czy mogą uprawiać ten sport. Na szczęście piłka ręczna jest na tyle elastyczna, że dosłownie każdy może spróbować swoich sił w tym sporcie.

Jedyną predyspozycję, jaką muszą mieć wszyscy zawodnicy, to gruba skóra, ponieważ w piłce ręcznej nie ma miękkiej gry i swoje w starciach fizycznych trzeba przecierpieć. Często szczypiorniści wychodzący na parkiet są mocno poobijani po ostatnich meczach, jednak to pokazuję, że ten sport jest jedynie dla prawdziwych mężczyzn, którzy niejednokrotnie z zaciśniętymi zębami musieli wychodzić na mecz, licząc się z tym, że po spotkaniu dojdzie kilkanaście nowych siniaków. Piłkę ręczną można cenić za jej uniwersalność i brak przypisanego jednego typu zawodnika. Niższy, wyższy, chudszy, grubszy każdy znajdzie miejsce dla siebie, aby uprawiać tę dyscyplinę.