Reprezentacje narodowe w piłce ręcznej

Piłka ręczna jest po piłce nożnej i siatkówce trzecim pod względem popularności sportem drużynowym w naszym kraju, ze stale rosnąca liczbą młodych sympatyków, zarówno rozgrywek ligowych, pucharowych jak i szczypiorniaka w wydaniu reprezentacyjnym.

Lata świetności reprezentacja Polski w tej dyscyplinie sportu odnosiła w latach 2007-2015, zdobywając srebrny medal na mistrzostwach świata w Niemczech, oraz brązowy na mistrzostwach świata w Chorwacji i w Katarze, przegrywając decydujące półfinałowe z gospodarzami turnieju.

Niestety, od tamtego czasu biało-czerwona reprezentacja przestała odnosić tak spektakularne sukcesy na arenie międzynarodowej, zajmując dopiero odległe siedemnaste miejsce na turnieju we Francji w 2017 roku, oraz trzynaste na tegorocznych mistrzostwach świata rozgrywanych na terenie Egiptu, gdzie na turniej finałowy dostali się dzięki dzikiej karcie od Międzynarodowej Federacji Piłki Ręcznych(IHF) zajmując drugie miejsce w grupie B przed Brazylią i Tunezją, a następnie dopiero czwarte miejsce w grupie pierwszej w fazie zasadniczej, będąc słabszym zespołem od Hiszpanii w przegranym meczu 26:27, Węgier 26:30 i remisując z Niemcami 23:23, ostatecznie zostali sklasyfikowani na tym turnieju dopiero na trzynastym miejscu.

Obecnie, do potentatów światowego i europejskiego szczypiorniaka należą przede wszystkim Skandynawowie, w głównej mierze reprezentacje Danii, Norwegii i Szwecji, które zdobyły kolejno złote i srebrne medale na dwóch ostatnich mundialach piłkarzy ręcznych. Paradoksalnie, bardzo atrakcyjny i ofensywny styl gry na tym turnieju zaprezentowali zarówno obecni mistrzowie jak i wicemistrzowie świata w tej dyscyplinie. Szwedzi, którzy pewnie wygrali swoją grupę G, pewnie pokonując Macedonię Północną 32:20, Chile 41:26, oraz gospodarzy Egipt 24:23, a następnie odnosząc trzy wygrane i dwa remisy, w tym wygraną nad Rosją 34:20.

Prawdziwy rozkwit formy sportowej, nastąpił w fazie pucharowej kiedy to pokonali reprezentację Kataru 35:23, Francję 32:26,  finalnie przegrali z Danią . Z kolei Duńczycy na tym turnieju rozpoczęli od zwycięstwa 34:20 z Bahrajnem, 39:19 z Demokratyczną Republiką Kongo, oraz 31:20 z Argentyną, a w kolejnej fazie pokonali Katar 32:23, Japonię 34:27 i Chorwację 38:26, a w rundzie pucharowej Egipt 39:38, Hiszpanię 35:33 oraz Szwecję w regulaminowym czasie gry 26:24.

To także mistrzowie świata z roku 2017 kiedy to w meczu finałowym pokonali Norwegię 31:22. Gwiazdą tej reprezentacji są wielokrotnie nagradzani w plebiscycie w którym biorą udział czytelnicy World Handball Magazine na Piłkarza Ręcznego Roku IHF lewy rozgrywający Paris Saint-Germain, Mikkel Hansen oraz bramkarz niemieckiego THW Kiel, N.L. Jakobsen

Mając na uwadze powyższe statystyki i wyniki, można stwierdzić, że przy obstawianiu zakładów bukmacherskich w piłce ręcznej, dużo łatwiej można przewidzieć wyniki reprezentacji narodowych, aniżeli klubów, gdzie bardzo często dochodzi do wielu roszad personalnych i nie jest się w stanie przewidzieć formy drużyn klubowych w danych rozgrywkach. 

Typy kuponów w zakładach bukmacherskich. Które są opłacalne?

Jeszcze do niedawna zakłady bukmacherskie kojarzyły się z wyrzucaniem pieniędzy w błoto. Najpopularniejszą formą było granie w specjalnych lokalach, gdzie prym wiedli doświadczeni, nałogowi gracze. Technologia i cyfryzacja umożliwiła wielu osobom granie online za pomocą internetu prosto ze swojej kanapy. To, że w Polsce rynek zakładów bukmacherskich bardzo szybko się rozwija można uargumentować powstawaniem kolejnych firm, które oferują graczom obstawienie meczów sportowych. To właśnie możliwość grania za pomocą smartfona i laptopa dała drugie życie sportowej bukmacherce. Każdy kto zaczyna grę ma na celu osiągnięcie zysku. Aby to założenie spełnić trzeba mieć jednak wiedzę na temat typów kuponów i ich opłacalności.

Jakie typy kuponów oferują Polscy bukmacherzy?

Według wielu doświadczonych graczy zrozumienie różnicy pomiędzy różnymi dostępnymi rodzajami zakładów jest kluczem do udanego obstawiania. Najprostszym, ale często używanym przez graczy jest singiel. Zakład pojedynczy charakteryzuje się, jak sama nazwa wskazuję jednym zdarzeniem na kuponie. Jest to stosunkowo bezpieczny zakład, o ile nie gramy bardzo ryzykownych spotkań z dużymi kursami. Posługując się matematyką możemy w prosty sposób obliczyć procentową szansę na wygraną. Przykładowo, gdy są trzy możliwe wyniki – wygrana zespołu A, remis i wygrana zespołu B, to stawiając na którekolwiek ze zdarzeń mamy 33,3% prawdopodobieństwa zdobycia wygranej. Oczywiście kierując się przeczuciem, doświadczeniem lub analizą, możemy jeszcze bardziej zmaksymalizować swoje szansę na zamknięcie kuponu. Single zazwyczaj grają “zawodowcy”, czyli osoby z dużym kapitałem na grę, którzy traktują bukmacherkę poważnie. Analogicznie do zakładów singlowych działają double i treble. W przypadku tych pierwszych stawiamy dwa różne zdarzenia, a jeśli chodzi o treble, to tutaj musimy wybrać trzy. Wystarczy jedno źle obstawione zdarzenia, a nasz zakład idzie niestety do kosza. W ten sposób działają wszystkie zakłady akumulowane, niezależnie od tego ile zdarzeń na nich umieścimy. Niektórzy gracze bawią się w tzw “taśmy” czyli ciąg wielu zdarzeń na kuponie puszczony za stosunkowo niską kwotę. Niestety tego typu zakłady rzadko zostają rozliczone jako wygrane.

Bardzo ciekawym typem kuponu jest KOMBI, czyli zakład blokowy. Ten typ jest nieco bardziej skomplikowany, bo składa się z różnych kombinacji zakładów. Każde ze zdarzeń dodajemy do którejś z utworzonych grup (A,B,C, itd.) Nie ma tutaj limitów i możemy do każdej grupy dodawać inną ilość meczy. Aby zdobyć wygraną musimy trafić wszystkie spotkania w danym bloku. Zakład ten jest mniej popularny, gdyż oprócz nosa do poprawnego typowania musimy mieć także doświadczenie bukmacherskie i wiedzę matematyczną, tak aby nie być stratnym nawet w przypadku wygranej. Podobnym typem kuponu jest zakład systemowy. W nim także tworzymy kombinację, a ciekawostką jest to, że możemy wygrywać nawet popełniając błędy. Jednakże zakład systemowy nie cieszy się zbytnią popularnością, bo wygrane są niższe niż w zakładach akumulowanych.

Ostatnim i chyba najbardziej emocjonującym typem kuponów są zakłady na żywo. Tutaj także największe pole do popisu mają doświadczeni gracze. Z pewnością postawienie zakładu live wpływa na to jak bardzo emocjonujemy się danym meczem. Profesjonaliści odsuwają jednak to na dalszy plan i oglądają mecz jednocześnie analizując zdarzenia na boisku. W ten sposób można wybrać zakład o potencjalnie dużym prawdopodobieństwie wygranej.

Które typy kuponów są najbardziej opłacalne?

Tak naprawdę ciężko to jednoznacznie stwierdzić. Dla każdego gracza inny rodzaj kuponu będzie najbardziej opłacalny. Należy po prostu próbować i znaleźć metodę idealną dla siebie. Pamiętaj jednak, że z bukmacherką jest jak z inwestowaniem. Aby odnieść sukces potrzeba czasu, cierpliwości i praktyki. Zalecane jest jednak trzymanie się sztywnych zasad co do ilości wysłanych kuponów lub sumy wydanych pieniędzy. Najgorszą praktyką jest bezsensowne obstawienie tylko po to, żeby się odkuć. Najczęściej kończy się to tylko i wyłącznie stratą pieniędzy.

Czy kobiety są lepsze w piłce ręcznej?

Od kilku lat reprezentacja Polski kobiet i mężczyzn ze zmiennym szczęściem rywalizuje na arenie międzynarodowej zarówno w rozgrywkach klubowych jak i międzynarodowych. Rekordzistą pod względem występów w męskiej reprezentacji jest Sławomir Szmal, który zanotował w biało-czerwonej reprezentacji dwieście dziewięćdziesiąt osiem występów , natomiast w reprezentacji kobiet rekord należy do lewoskrzydłowej grającej na co dzień w barwach MKS Zagłębia Lubin, Kingi Grzyb, w liczbie dwustu sześćdziesięciu sześciu występów. Z kolei najwięcej bramek w biało-czerwonych barwach na arenie międzynarodowej zanotowała Karolina Kudłacz- Gloc zdobywając dziewięćset sześćdziesiąt dwie bramki, druga w zestawieniu była Grzyb, z liczbą siedmiuset dwudziestu ośmiu bramek, a podium zamyka Mirella Mierzejewska, która zdobyła sześćset dziewięćdziesięciu czterech goli.

Do największych sukcesów żeńskiej reprezentacji narodowej, należy czwarte miejsce na mistrzostwach świata w Serbii w 2013 roku, kiedy to w półfinale przegrały w gospodyniami z Serbii 18:24. Podobny wynik osiągnęły także w Danii w 2015 roku, kiedy to w półfinale musiały uznać wyższość reprezentantek Rumunii 22:31. Tak dobry wynik dawał nadzieję na sukces na turnieju o mistrzostwo świata w Niemczech w 2017 roku, lecz nie udało im się nawet wyjść z grupy, w której mierzyły się z reprezentacją Szwecji, Norwegii, Argentyny, Węgier i Czech, gdzie zajęły ostatecznie piąte miejsce, z powodu porażki z Czechami 25:29 i ostatecznie zostały sklasyfikowane na turnieju na siedemnastym miejscu, dzięki wygranej z Brazylią 29:27. Nowym mistrzem Polski żeńskiej PGNIG Superligi kobiet są piłkarki MKS Zagłębia Lubin, po raz pierwszy od 10 lat przerwały hegemonię MKS Perły Lublin i Vistal SPR Gdynia. 

Dla kontrastu męska reprezentacja w ostatnim czasie nie zanotowała żadnych większych sukcesów, ich największym osiągnieciem jest srebrny medal na mistrzostwach świata w 2007 roku, oraz brązowe medale w mundialu w roku 2009 oraz 2015. Najwięcej goli na mistrzostwach świata strzelił dla męskiej reprezentacji Tomasz Tłuczyński, zdobywając sto trzydzieści pięć bramek, tym samym wyprzedza Mariusza Jurasika , który zanotował sto osiemnaście bramek. W ostatnim czasie większe sukcesy odnosi klubowa piłka ręczna, szczególnie VIVE Kielce, które w ostatnim czasie triumfowało w klubowych rozgrywkach Ligi Mistrzów. Mimo to o sile klubowego szczypiorniaka decydują w głównej mierze obcokrajowcy, dla których rozgrywki PGNIG Superligi, są przystankiem w dalszej międzynarodowej karierze.

Konkludując, trudno jednoznacznie wskazać czy kobiety są lepsze w piłce ręcznej od mężczyzn. Lata świetności tej dyscypliny już dawno w Polsce minęły, obecnie najpopularniejszymi sportami są piłka nożna i piłka siatkowa, gdzie największe sukcesy na arenie międzynarodowej odnoszą przede wszystkim mężczyzni. Szczypiorniak przestał być też już tak chętni oglądany jak kiedyś, głównie z racji na fakt że najlepsi zawodnicy grają w klubach zagranicznych, których mecze nie są pokazywane w rodzimej telewizji.

Czy warto obstawiać szczypiornistów?

Piłka ręczna nie cieszy się takim zainteresowaniem w Polsce jak piłka nożna czy tenis. Przekłada się to na popularność zakładów bukmacherskich. Nie znaczy to, że szczypiornistów nie warto obstawiać. Z uwagi na to, że rzadko występują tu remisy – łatwiej przewidzieć tu wynik niż w piłce nożnej. Kiedy warto obstawiać piłkę ręczną i jakie zakłady przyniosą nam najwięcej pieniędzy?

Jakie typy zakładów warto obstawiać?

Przede wszystkim w piłce ręcznej łatwo obstawić ewentualnego zwycięzcę. Dużo zaletą są wysokie wyniki, gdzie rzadko padają remisy. Szczypiorniści rzadziej też przegrywają przez przypadek. W piłce nożnej dużo od wyniku zależą pojedyncze zagrania: decyzja sędziego, spalony przy bramce, rzut karny. W piłce ręcznej ewentualny gol samobójczy szybko jest niwelowany. Drużyna po prostu szybko strzeli następne bramki. Jeżeli jest lepsza – nie będzie z tym żadnych problemów.

Warto też obstawiać wysokie wyniki. Szczypiorniści często zaczynają strzelać masę bramek w końcówkach spotkań. Można skupić się na obstawianiu ich na żywo. Warto przeczekać z kursem na przykładowo 50 minutę meczu. Jeżeli wynik oscyluje w granicach remisu, to jest duża szansa, że zawodnicy zapomną o obronie. Można załapać się na naprawdę wysokie kursy. Warto też zaryzykować z handicapami. W piłce ręcznej często słabsza drużyna walczy jak równy z równym, a dopiero w końcówce traci zwycięstwo. Odpowiednie dodanie im dodatkowych punktów w formie handicapu powinno przynieść wygraną.

Które ligi są mało opłacalne?

Ludzie zarabiający regularnie na zakładach rzadko skupiają się na najlepszych ligach. Wynika to często z ich wyrównanego poziomu. Przykładowo w mocnej lidze polskiej drużyna z dołu tabeli łatwo może wygrać z liderem. To samo bywa w Lidze Mistrzów. Poziom europejskich rozgrywek stale się wyrównuje. Potęgą stają się takie kraje jak Macedonia czy Białoruś. Obecny mistrz, czyli THW Kiel nie awansował nawet do półfinału. Przy dobrej znajomości można jednak czasem coś zaryzykować. Warto postawić zwycięstwo Barcelony w lidze hiszpańskiej lub PSG we francuskiej ze względu na pewną powtarzalność.

Które ligi przyniosą nam najwięcej pieniędzy?

W przypadku obstawiania szczypiornistów lepiej skupić się na niższych ligach. Często pada tam więcej bramek, a czołowe drużyny rzadziej tracą punkty. Trzeba jednak pamiętać, że ciężej wtedy o niespodzianki, co przekłada się na niższe kursy. Warto skupiać się na niższych ligach: rosyjskiej, finlandzkiej, tureckiej czy rumuńskiej. Wyniki tam są w miarę powtarzalne, więc trafić można nawet z ilością bramek.

Szczypiornistów najlepiej obstawiać odpowiednio przygotowując się do meczu. Warto przygotować sobie tabelę i ostatnie wyniki mniej znanych lig w Europie. Na ich podstawie należy szukać drużyn w dobrej formie. Musi to być też drużyna, która regularnie ogrywa słabszą drużynę w ostatnich paru latach. Odrobina statystyki i staranne dobranie kursu pozwoli zarobić nam zarobić mnóstwo pieniędzy. Piłkę ręczną z pewnością warto obstawiać, a względem piłki nożnej czy hokeja – to jeden z najbardziej przewidywalnych sportów.

Jak dokonać analizy drużyn przed obstawieniem szczypiornistów?

Przywykliśmy już do tego, że możemy obstawiać zwycięzcę danego spotkania, liczbę goli w meczu, czy nawet sumę kar dwuminutowych obu, bądź jednej drużyny. Rynek bukmacherski wciąż się rozwija, a gracze mogą obstawiać coraz to nowsze, bardziej wymyślne zakłady. Teraz możemy przed sobą postawić pytanie – Jak analizować drużyny przed obstawieniem w piłce ręcznej, żeby typ był udany i przyniósł nam zysk? Za chwilę spróbujemy odpowiedzieć sobie na to pytanie.

Piłka ręczna przypomina bardzo koszykówkę. Dlaczego? Ponieważ oba sporty są zespołowe, ale jeden zawodnik może przesądzić o losach całego spotkania. Jednak nie możemy zapominać, że wciąż wygrywa zespół, a nie jeden zawodnik. Warto pamiętać, że oczywiście tak jest, ale przed obstawieniem wygranej danej drużyny warto zapoznać się z jej obecną kadrą i sprawdzić, czy w jej szeregach jest jeden, dwóch a może trzech szczypiornistów, którzy w trudnych momentach będą, potrafili poprowadzić swój zespół do zwycięstwa. Patrząc na personalia, nie można zapominać o bramkarzach, ponieważ ich rola w piłce ręcznej odgrywa również bardzo duże znaczenie.

Nie ma wybitnej drużyny bez bramkarza, który świetnie będzie umiał dyrygować grą obronną kolegów i dzięki temu ułatwi on sobie sportowe życie na parkiecie sobie i całej drużynie. Dlatego chcąc obstawiać mecze szczypiorniaka, warto, jest się zatrzymać na składzie i spojrzeć, na jakim procencie broni bramkarz danej drużyny oraz w jakiej formie są najlepsi strzelcy. Tak jak w każdym sporcie zdarzają się kontuzję i na to również trzeba brać poprawkę, chcąc skutecznie typować piłkę ręczną.

Budżety są tak samo ważne, ponieważ im klub bogatszy tym jest w stanie sprowadzać graczy z najwyższej półki. Daleko nie musimy szukać, bo wystarczy zajrzeć do naszej PGNiG Superligi Mężczyzn i zobaczyć kto od lat wiedzie prym w tej lidze. Są to oczywiście ekipy Łomży Vive Kielce oraz Orlen Wisła Płock, które reprezentują nasz kraj również w rozgrywkach międzynarodowych i to ze znacznymi sukcesami. Dlatego przed obstawieniem warto zaznajomić się nawet z wartością całego klubu i ich poszczególnych zawodnikach, a dowiemy się, z jakiego drużyną kalibru mamy do czynienia. Wiadomo, że bogatszy w większości przypadkach będzie górował nad biedniejszymi.

Podsumowując, piłka ręczna jest sportem zespołowym, w którym jednak indywidualność może mieć znaczenie i jeden szczypiornista może przesądzić o losach spotkania. Bukmacherzy oferują wiele opcji na piłkę ręczną i kursy, na których można zarobić. Trzeba pamiętać jednak, że jak chce się obstawiać piłkę ręczną, to bez wcześniejszej analizy nie ma za co się zabierać, bo w jednym przypadku można mieć szczęście, a w drugim już nie. Liczenie na szczęście podczas obstawiania, to najgorsze co może być i często zgubne. Jeśli nie interesujecie się piłką ręczną, to i tak warto poświęcić chwile czasu na sprawdzenie kontuzji, miejsca w tabeli oraz ostatnich wyników zespołu, na który chcemy postawić. Sukces lubi przygotowanie, więc chcąc zarobić na szczypiorniaku, warto być przygotowanym. Wiadomo, że nie zawsze to się uda, ale zawsze dobrze mieć świadomość tego, co się obstawia.

Historia powstania piłki ręcznej

Piłka ręczna to bardzo popularny sport uprawiany na całym świecie zarówno przez kobiety jak i przez mężczyzn. Niewiele osób zna jednak historię tej popularnej dyscypliny sportowej, a jest ona niezwykle ciekawa. Jej początki sięgają bowiem niemal starożytnej Grecji. Gra ta nosiła ówcześnie nazwy: Urania oraz Episkyros. Z dostępnych źródeł wiadomo nawet, iż powstał posąg odzwierciedlający grę, datowany na VI w. p.n.e. Polegała ona na przeniesieniu piłki ułożonej na kamiennej linii, zwanej skyros, poza końcową linię boiska po stronie przeciwnej drużyny. Można to było zrobić tylko za pomocą rąk. Istnieją również źródła mówiące o podobnej dyscyplinie uprawianej w starożytnym Rzymie, którą nazywano harpastum.

Średniowiecze również odznaczało się obecnością gier zespołowych, podobnych do aktualnie ukształtowanej piłki ręcznej. Czas w ten sposób spędzały społeczeństwa głównie Francji oraz Niemiec, gdzie zyskała ona miano rozgrywki o nazwie fangballspiel. Rozrywka ta dotarła nawet do rdzennych mieszkańców Grenlandii – Iniutów. Rolę piłki pełnił w owym czasie pęcherz lub skóra wypchana mchem. Do dnia dzisiejszego piła ręczna na Grenlandii jest bardzo powszechna. Wyspa posiada nawet swoją własną reprezentację.

Formowanie piłki ręcznej, którą znamy obecnie nastąpiło w u schyłku XIX wieku w krajach północnej Europy, głównie tych skandynawskich, takich jak Szwecja, Dania, Norwegia oraz Niemcy. Jako pierwsza osoba w historii zasady spisał Duńczyk Holger Nielsen. Sporządził je w 1898 roku, a opublikował zaś w 1906 roku. Obejmowały, m.in. zakaz biegania z piłką, przetrzymanie trwające 3 sekundy czy to, że podania i rzuty były dozwolone tylko za pomocą rąk. Na początku XX wieku piłka ręczna była tak bardzo popularna w Danii, iż w 1904 roku zdecydowano się założyć Duński Związek Piłki Ręcznej.

Swój udział w powstaniu aktualnie znanej dyscypliny mieli również Niemcy. W 1917 roku Max Heiner opublikował kolejny zbiór zasad dotyczących tego sportu. Postawił on tezę przekonywującą, iż piłka ręczna to sport typowo “kobiecy”, stanowiący swego rodzaju kontrast dla popularnej ówcześnie piłki nożnej, która uważana była za sport “męski”. Z biegiem lat, na szczęcie, obalono ten mit i już dzisiaj wiadomo, że zarówno piłka nożna oraz ręczna wymagają dużej sprawności nie tylko psychicznej, ale i fizycznej, którymi mogą wykazać się obie płcie. Datę związaną z Maxem Heinerem, czyli 29 października 1917, uznaje się dziś oficjalnie za narodziny piłki ręcznej.

Pierwszy mecz pomiędzy dwoma różnymi państwami rozegrano 13 września 1925 roku w niemieckim mieście Halle. Niemcy rywalizowały wtedy z Austrią. W kraju tym odbyły się również pierwsze mistrzostwa świata drużyn męskich w 1938 roku. Mistrzostwa kobiet rozgrywane są natomiast od 1956 roku. W całej historii współczesnej piłki ręcznej tylko raz zawody odbyły się na stadionie otwartym. Stało się to na życzenie samego Adolfa Hitlera w 1936 roku.

W Polsce piłka ręczna została rozpowszechniona w 1917 roku przez oficerów I i III brygady Legionów Polskich, którzy internowani byli w Szczypiornie koło Kalisza. Od nazwy tej właśnie miejscowości dyscyplinę nazywa się potocznie “szczypiorniakiem”. Podobno nauczyli się oni zasad gry od niemieckich wartowników, jednak wersja ta istnieje tylko w miejskich legendach, jest nigdzie niepotwierdzona zapisem. Pierwotnym rokiem narodzin tego sportu uznaje się jednak rok 1918. Dziesięć lat poźniej powstał pierwszy Związek Piłki Ręcznej w Polsce.

Aktualnie od 1946 roku funkcje nadzoru nad rozwojem pełni International Handball Federation, a na Igrzyskach Olimpijskich ponownie występuje od 1972 roku (kobiety startuje od 1976).

Które mięśnie bardziej są zaangażowane w piłce nożnejm a które w ręcznej?

Piłka ręczna jest szczególną dyscypliną, w której zaangażowane jest całe ciało zawodnika uprawiającego ten sport. Różni się tym samym od pozostałych gier zespołowych, które wykorzystują najczęściej określone partie mięśniowe, nie mając wpływu na pozostałe tkanki ciała. Porównując piłkę ręczną do najpopularniejszej dyscypliny sportowej na świecie można łatwo dojść do wniosków, które mięśnie są bardziej zaangażowane w piłce ręcznej, a które w piłce nożnej.

Każdy z mięśni znajdujących się w ciele człowieka posiada określoną funkcję, dlatego zrozumienie tego które grupy mięśniowe powinny być szczególnie rozbudowane u sportowca określonej dyscypliny, wymaga zapoznania się z anatomią funkcjonalną człowieka.

Aktywność mięśniowa w piłce nożnej
W futbolu główną częścią ciała, która bierze udział w grze, są kończyny dolne zawodnika. Uczestnicy meczu piłki nożnej wykonują większość aktywności boiskowych używając grup mięśniowych zlokalizowanych w nogach. Tak jak w każdym sporcie biegowym, u zawodnika piłki nożnej niezbędna jest obecność silnych zginaczy grzbietowych i podeszwowych stopy, które odpowiadają za ruch odbicia. Z tych grup mięśniowych wyróżnia się szczególnie mięsień trójgłowy łydki (zginacz podeszwowy) oraz mięsień piszczelowy przedni (zginacz grzbietowy).

Za ruch kopania piłki odpowiedzialne są szczególnie zginacze stawu biodrowego i prostowniki stawu kolanowego. Do pierwszej grupy mięśni zaliczany jest mięsień biodrowo-lędźwiowy. Mięsień ten jest silnym zginaczem stawu biodrowego, lecz aby wykonać kopnięcie piłki niezbędny jest wyprost kolana. Funkcję tę spełnia natomiast mięsień czworogłowy, w którego skład wchodzi również prosty uda. Ruch kopnięcia piłki wymaga wcześniejszego zgięcia kolana i wyprostu w stawie biodrowym. Za pierwszą z tych funkcji odpowiedzialne są głównie mięśnie dwugłowe uda, natomiast za drugą – mięsień pośladkowy wielki.

U piłkarza nożnego, zdecydowanie mniej niż w przypadku mięśni kończyn dolnych, zaangażowane w pracę są stabilizatory głębokie tułowia, czyli mięśnie poprzeczne i proste brzucha oraz prostownik grzbietu. Aktywność kończyn górnych jest znikoma, a jedyną sytuacją podczas meczu futbolowego kiedy zawodnicy wykorzystują siłę mięśni rąk jest wyrzut z autu.

Które mięśnie są zaangażowane w piłce ręcznej?
Sytuacja z kończynami dolnymi i mięśniami aktywnymi podczas grę w piłę ręczną jest bardzo podobna, jak w przypadku piłkarzy nożnych. Częste wyskoki skutkują silną aktywnością zginaczy grzbietowych i podeszwowych stopy oraz czworogłowych uda. Z częstymi wyskokami związane są również lądowania jednonóż i obunóż, które u piłkarzy ręcznych angażują głównie ekscentryczną pracę mięśni dwugłowych uda i pośladkowych. Mięśnie te pełnią funkcję hamującą, przed nagłym zgięciem podczas ponownego kontaktu z podłożem.

U piłkarzy ręcznych mięśnie stabilizujące tułów i klatkę piersiową, pełnią istotną funkcję podczas aktywności sportowej. Mowa tu o mięśniach brzucha oraz o mięśniu piersiowym większym i mniejszym. Równie intensywnie angażowane są mięśnie kończyn górnych, które odpowiedzialne są za rzut zawodnika. W piłce ręcznej szczególne znaczenie ma prawidłowa siła mięśni nadgrzebieniowych, dwugłowych i trójgłowych ramienia oraz zginaczy i prostowników nadgarstka.

Jakie są różnice w pracy mięśniowej, pomiędzy piłkarzem ręcznym a nożnym?
Analizując pracę kończyn dolnych można zauważyć wiele podobieństw między zawodnikami obu dyscyplin, ponieważ są to sporty biegowe intensywnie angażujące określone grupy mięśniowe nóg. Największe różnice są zauważalne w mięśniach tułowia i kończyn górnych. Piłkarze ręczni ze względu na częste wykonywanie rzutów potrzebują silnej stabilizacji mięśni górnego tułowia, natomiast u piłkarzy ręcznych ta stabilizacja jest na niższym poziomie i dominuje w dolnej partii brzucha.

Praca mięśni kończyn górnych różni natomiast znacząco obie dyscypliny, co jest oczywiście spowodowane wykonywaniem rzutów w piłce ręcznej, a brakiem podobnie intensywnych wzorców ruchowych u piłkarzy nożnych.

Najbardziej znani zagraniczni zawodnicy piłki ręcznej

Piłka ręczna jest jedną z najpopularniejszych gier zespołowych na świecie. Od blisko 50 lat znajduje się w gronie dyscyplin olimpijskich, wzbudzając mnóstwo emocji u fanów na całym świecie. W historii tego sportu zapisało się wiele wspaniałych sportowców. Kim są najbardziej znani zagraniczni zawodnicy piłki ręcznej?

Niklas Landin
Niklas Landin jest duńskim piłkarzem ręcznym występującym na pozycji bramkarza. Ten mierzący 2 metry zawodnik swoją karierę rozpoczynał w klubie GOG Svendborg. Po czterech latach gry w macierzystym zespole przeniósł się do Bjerringbro-Silkeborga, a następnie niemieckiego Rhein-Neckar Löwen. Od 2015 roku występuje w barwach jednego z najbardziej utytułowanych klubów na świecie – THW Kiel. Niklas Landin od 2008 roku reprezentuje barwy narodowe Danii, z którą zdobył już dwukrotnie Mistrzostwo świata, złoty medal Igrzysk olimpijskich oraz Mistrzostwo Europy. Został wybierany najlepszym bramkarzem Mundialu w roku 2013 i 2019, a także najlepszym bramkarzem Igrzysk Olimpijskich i Mistrzostw Europy (odpowiednio w 2016 i 2014 roku).

Domagoj Duvnjak
Ten chorwacki piłkarz grający na pozycji rozgrywającego, przez większość czasu swojej kariery zawodowej był związany z dwoma słynnymi niemieckimi klubami – HSV Hamburg i THW Kiel. Jest dwukrotnym zdobywcą Ligi Mistrzów, dwukrotnym mistrzem oraz czterokrotnym wicemistrzem Niemiec. Od lat stanowi jeden z filarów drużyny narodowej Chorwacji. Przez specjalistów określany jest jako jeden z najbardziej błyskotliwych i nietuzinkowych zawodników w historii piłki ręcznej, którego styl od lat elektryzuje kibiców na całym świecie.

Mikkel Hansen
Mikkel Hansen to kolejny reprezentant Danii, który zaliczany jest do grona najlepszych aktywnych piłkarzy ręcznych. W swojej karierze występował w najbardziej utytułowanych klubach Europy, takich jak FC Barcelona i Paris Saint-Germain. Jest złotym medalistą Igrzysk olimpijskich z 2016 roku, dwukrotnym zdobywcą Mistrzostwa świata oraz Mistrzem Europy. Mikkel Hansen słynie z silnego i precyzyjnego rzutu, który niejednokrotnie decydował o końcowym wyniku w decydujących momentach meczów.

Ludovic Fabregas
Ten obecnie najlepszy obrotowy świata przez większość swojej kariery był związany z dwoma klubami, francuskim Montpellier i FC Barceloną, a w drużynie ze stolicy Katalonii występuje do dziś. Ludovic Fabregas jest Mistrzem świata z 2017 roku i brązowym medalistą z 2019 roku. Warunki fizyczne i siła Francuza sprawia, że jest on jednym z najtrudniejszych do upilnowania zawodników w okolicy pola bramkowego przeciwników.

Nikola Karabatić
Nikola Karabatić to jeden z najbardziej utytułowanych zawodników w historii dyscypliny. Najczęściej występuje na pozycji rozgrywającego. W swojej karierze reprezentował barwy takich klubów jak Paris Saint-Germain, FC Barcelona, Montpellier oraz THW Kiel. Nikola Karabatić jest autorem ponad 1000 bramek w barwach reprezentacji Francji, a z kadrą narodową zdobył większość możliwych do zdobycia trofeów. Przez wielu jest uważany za jednego z najwybitniejszych piłkarzy ręcznych w historii.

Najlepsze kluby polskiej piłki ręcznej mężczyzn

Wśród najlepszych polskich klubów piłki ręcznej mężczyzn, można wyróżnić przede wszystkim drużynę Vive Kielce, która siedemnastokrotnie sięgała po tytuł mistrza Polski. Ponadto, ten zespół szesnastokrotnie triumfował w rozgrywkach o Puchar Polski, a jej największym sukcesem na arenie międzynarodowej było zwycięstwo w rozgrywkach europejskich Ligi Mistrzów mężczyzn w sezonie 2015/2016. W pokonanym polu w tamtym sezonie zostawili w fazie grupowej między innymi niemieckie Rhein- Neckar Loewen, francuskie Montpelier Handball oraz macedońskie Wardar Skopje. Następnie, w 1/8 finału białoruskie HC Meszkow Brześć 65:58, potem w ćwierćfinale niemieckie SG Flensburg- Handewitt 57:56, a później w półfinale francuskie Paris Saint Germain 28:26, ostatecznie w wielkim finale zwyciężyli nad węgierskim Telekom Veszprem 39:38. Najlepszym zawodnikiem tamtej ekipy został bezapelacyjnie lewy rozgrywający Michał Jurecki, który zdobył na tym turnieju 97 bramek.

Po tym wielkim sukcesie, drużyna z Kielc została automatycznie zakwalifikowana do IHF Super Globe, gdzie po raz kolejny dokonała niemałego osiągnięcia, zdobywając trzecie miejsce na tym turnieju, ustępując jedynie wspomnianemu francuskiemu PSG, oraz niemieckiemu Fuchse Berlin, wygrywając w meczu o brąz z katarskim Al-Sadd SC. Ostatni wielki sukces w europejskich pucharach zawodnicy VIVE odnieśli w 2019 roku. Cały turniej wygrał Wardar Skopje pokonując w meczu finałowym Telekom Veszprem 27:24, a kieleccy zawodnicy zajęli czwarte miejsce, przegrywając w decydującym spotkaniu o brązowy medal z hiszpańską drużyną, FC Barcelona 35:40. W tamtym spotkaniu najwięcej bramek po kieleckiej stronie rzucił prawoskrzydłowy reprezentant Polski, Arkadiusz Moryto, natomiast najlepszym strzelcem całych rozgrywek został również zawodnik polskiego zespołu, Hiszpan pochodzenia rosyjsko-kirgiskiego, Alex Dujszebajew, który rzucił 99 bramek. Do jedenastki rozgrywek z kieleckiego zespołu wybrano z kolei hiszpańskiego obrotowego, Juana Aguinagalde.

Drugim najbardziej utytułowanym zespołem piłki ręcznej w Polsce jest Orlen Wisła Płock, siedmiokrotny mistrz Polski oraz dziesięciokrotny zdobywca Pucharu Polski, a także siedmiokrotny uczestnik Ligi Mistrzów. W przeciwieństwie do kieleckiego zespołu, drużyna z Płocka nie odnosi tak spektakularnych sukcesów na arenie międzynarodowej, gdzie do największych osiągnięć można zaliczyć awans do najlepszej szesnastki LM, w latach 2012, 2014-2016 i 2019-2020. Ostatnie mistrzostwo Polski zawodnicy z Mazowsza zdobyli w 2011 roku, a następnie przez dziewięć lat z rzędu zdobywali tytuł wicemistrzów Polski. W obecnym sezonie również zapowiada się na ten sam rozwój wypadków, gdyż mają sześć punktów straty do VIVE i pięć punktów przewagi nad trzecią w tabeli drużyną Azoty- Puławy. Do największych gwiazd tego zespołu można zaliczyć trzech reprezentantów Polski: bramkarza Adama Morawskiego, skrzydłowego Michała Daszka, oraz skrzydłowego Przemysława Krajewskiego. Trenerem od 2018 roku jest Hiszpan, Xavier Sabate.

Najpopularniejsi polscy zawodnicy

Piłka ręczna jest po piłce nożnej i siatkówce trzecim pod względem popularności letnim sportem drużynowym w naszym kraju, gdzie jej liczba sympatyków stale rośnie. Największe sukcesy reprezentacja Polski w tej dyscyplinie odnosiła przede wszystkim w latach 2007-2013. Wtedy to drużyna pod wodzą Bogdana Wenty odnosiła największe sukcesy i do jej najbardziej popularnych i zarazem wyróżniających się zawodników w meczach międzypaństwowych należeli między innymi: bramkarz Sławomir Szmal, skrzydłowy Mariusz Jurasik, rozgrywający Karol Bielecki, Krzysztof Lijewski oraz Michał Jurecki, oraz obrotowy Bartosz Jurecki i Artur Siódmiak. Godny podkreślenia jest fakt, że duża część tamtej reprezentacji grała w klubach niemieckich, co znacząco podkreślało kolektyw i wartość tamtej kadry, co przekładało się na jej dobre wyniki na arenie międzynarodowej. Rekordzistą pod względem występów w biało-czerwonej reprezentacji z liczbą dwustu dziewięćdziesięciu ośmiu rozegranych spotkań jest wcześniej wspomniany legendarny bramkarz, Sławomir Szmal.

Obecnie, o sile polskiej piłki ręcznej decydują w głównej mierze zespoły klubowe, przede wszystkim triumfator Ligi Mistrzów piłki ręcznej mężczyzn w sezonie 2015/16, VIVE Kielce, oraz wielokrotny mistrz i wicemistrz Polski Orlen Wisła Płock, złożone z obcokrajowców, dla których rozgrywki w polskiej lidze są tylko pewnym, najczęściej krótkotrwałym przystankiem w dalszej karierze, blokując tym szanse na rozwój i podniesienie umiejętności dla młodych zawodników, będących wychowankami danego zespołu, którzy w założeniu mają przynieść konkretne korzyści finansowe i być nie tylko podporą danego zespołu, ale być może w przyszłości także narodowej reprezentacji. Przykładem takiego zawodnika może być choćby Michał Olejniczak z VIVE, który pomimo całkiem niezłych statystyk własnych w tym sezonie, musi ustąpić miejsca w składzie dla tych lepiej opłacanych przez klub zawodników z innych krajów jak Daniel Dujszebajev czy Branko Vujović, którzy są gwiazdami zespołu, ale z pewnością nie zamierzają zagrzać miejsca w Polsce zbyt długo. Wśród Polaków w zespole VIVE najlepsze statystyki mają młodzi reprezentanci Polski, Arkadiusz Moryto, oraz Szymon Sićko. Są też tacy jak Oliwier Kamiński z ORLEN Wisły Płock który w ogóle jeszcze nie zagrał choćby ani minuty w barwach swojego zespołu, gdyż musi ustąpić miejsca w składzie między innymi dla Hiszpana Alvaro Ruiza, który pod względem statystyk jest dopiero jedenasty w klasyfikacji klubowej. Na pierwszych dwóch miejscach znajdują się uznani reprezentanci Polski, Michał Daszek oraz Przemysław Krajewski.

Oprócz wspomnianej czwórki o sile kadry narodowej dowodzonej przez Patryka Rombela decydują głównie polscy zawodnicy ligowi, a także rozsiani po wielu krajach Europy południowej i zachodniej. Począwszy od bramkarza grającego na Węgrzech, Piotra Wyszomirskiego, poprzez obrotowego z Macedonii, Patryka Walczaka oraz obrotowego grającego na co dzień w Niemczech, Macieja Gębale oraz grającego na tej samej pozycji we Francji, Kamila Syprzaka, oraz rozgrywającego z Niemiec, Piotra Chrapkowskiego.